postbodetocht (21-04-2010)

Het is de dag dat Herman D. opnieuw besluit te kiezen voor d’Oale Fietse inplaats van de post. Een goede keuze die hij later tijdens de tocht, ondanks zijn nieuwe fiets, wel zal moeten bezuren. Het wordt een wilde tocht langs de uitkijktoren van Losser, klooster Bardel en meer. De snelheid ligt hoog, Dijs en Herman produceren de nodige zweetdruppels, maar in hun ogen blijft de lach te zien.

In de stad wordt het mooi. Een opgebroken Singel noopt tot improvisatie. Omrijden, met vermoeide lichamen, of de keuze maken om de kortste weg te nemen. De laatste keuze valt, de fietsen gaan op de schouder en het grote klunen over opgebroken straten begint. Andere weggebruikers ontvangen, geheel ongevraagd, tips hoe de fiets in een situatie als deze te vervoeren. Onder de arm, op het hoofd, hoe dan ook, als ervaren veldrijders slechtten we het obstakel binnen no time.

In het Kluphuis is ingebroken. Een breed grijnzende inbreker heeft vast de glazen klaargezet. Het is Wouter. Hij fietst vandaag niet mee i.v.m. de aanstaande marathon. Het maakt niet uit, de kameraadschap staat voorop. Toch heeft de tocht zijn sporen achter gelaten, het is al vroeg als eenieder naar huis gaat.

krampen (14 april 2010)

Een mager zonnetje aan de hemel, temperaturen die lager zijn dan het doet voorkomen en vijf fietsers. Via de Zonnenweg de grens over, links en rechts de snelwegviaducten beklimmen, maar dan slaat al snel het noodlot toe. Henk Ta.’s tellertje vertoont kuren, maar een paar kilometer verder blijkt er meer aan de hand te zijn. Dreigende krampen in de benen nopen hem om te stoppen en de fietsers krijgen een les in krampoplossing.

Uiteindelijk trekken de krampjes van deze (nu nog) 65 jarige weg en gaat de tocht verder. Via deels onbekende, winderige wegen komen we uit achter de Dreiländersee. Snel wordt de grens genomen via het vaste paadje en terwijl de zon bloedrood zakt aan de kim, sturen we richting Kluphuis. Daar is het warm en wordt de dorst gelaafd.

Spoorwegtocht

Donkere wolken boven het Kluphuis om 17.45 uur. De belofte van een bui en wat voor één. Zes fietsers maakt het niet uit, regen of geen regen, we gaan fietsen! Stoere praat, stoere mannen.
Aan de hand van de buienradar wordt een route (zie hieronder) uitgezet die zoveel mogelijk droogte zal brengen. Het lukt! Er zijn wel wat extra obstakels in de vorm van stoplichten en spoorwegovergangen. Vooral de laatste passeren we frequent. Alle vier de lijnen die in Twente lopen worden gekruist en er moet twee keer gewacht worden.
Nieuwe fietser Herman vat de helse en winderige tocht het best samen. "J.C. ik ben helemaal kapot, prachtig!" spuwt hij uit als we de stad weer binnenrijden. De pijn en het plezier zijn van zijn gezicht af te lezen. mooi.
Een korte nazit volgt in het verbouwde Kluphuis. Henk keert na een bidon met echte sportdrank (of water) in burger terug, hij is zijn fietsjasje vergeten. Het zal koud geweest zijn naar huis zonder. Ook een aantal vaste bezoekers en/of ereleden van de klup schuiven aan en nemen de tocht in geur en kleur door. Vanuit Heidelberg laat kluplid Ronald weten dat hij is verhinderd . Een pokeravondje. We zijn benieuwd...

Klaar voor de start!

Of het vanavond ook daadwerkelijk tot fietsen komt, de Driedaagse de Panne bekijkende, is de vraag. Regen, noodweer, storm en omgewaaide fietsers. Op zich gaat dat geen lid van d'Oale Fietse tegenhouden en daar is de uitbater van uw Kluphuis-Wielermuseum ook vanuit gegaan. Want dat is helemaal klaar voor de start van het seizoen 2010! Tot straks dan ook! 

start wielerseizoen

Woensdag 31 maart start d'OF wielerseizoen 2010!

Vertrek 1800 uur vanuit het Kluphuis/wielermuseum voor een mooi rondje door het Twentse grenslandschap. Koffie klaar om 17.45 uur.

Komt allen!

over het erf

Het is een wilde rit door de grensstreek. De laatste woensdagavondtocht van dit seizoen voor fietsklup d'Oale Fietse. Nu de zon steeds vroeger van de hemel verdwijnt wordt het steeds lastiger om nog te fietsen in klupverband. Daarom een laatste tocht, een bijzondere. We rijden wel vaker over boerenerven aan de andere kant van de grens, maar deze tocht, met Wouter als routeman, passeerden we er wel heel veel. Tot grote verbazing van een van de boeren, die plots een viertal fietsers over zijn erf ziet rijden, hem vriendelijk groeten en uit het zicht verdwijnen.En niet voor de eerste keer. Ook de passage over de grens is een bijzondere, we nemen deze wel vaker en soms valt er iemand op de grens, echt waar, Dijs is een keer over de grens gestruikeld! Als je de film bekijkt snap je ook waarom.
Of het vanaf nu weer helemaal veilig is om op woensdag de weg op te gaan?

heroes

"We could be heroes, just for one day"

David Bowie zong het, vier diehards van d'OF deden het. Op een van de laatste avonden van ons seizoen er gewoon voor gaan. Ondanks de grijze luchten en de voorspellingen van de buienradar. "Tis niet droog maar het regent ook niet" aldus Henk Ta., routeman, pensionado, wijnbrouwer en mecanicien.
Dezelfde Henk heeft de afgelopen dagen flink zitten te broeden op een mooie route, met zo min mogelijk stoplichten de stad uit. Hij weet het complete bestuur (altijd het goede voorbeeld geven) te verrassen met een onverwachte route door de stad. Ondanks dat het eerst lijkt alsof we een criterium door de stad gaan rijden, schieten we plots door een tunnel en voordat we het weten zijn we buitenaf. Via ingenieuze weggetjes langs prachtige natuurgebieden als het Haaksbergerveen passeren we in Oldenkotte de grens.
De duisternis slaat eerder dan verwacht toe en de meegebrachte verlichting gaat aan. Voor zover dat mogelijk is, uw blogmaster merkt al snel dat het zinloos is om 15 jaar oude oplaadbare batterijen in zijn zoeklicht te stoppen. Die zijn leeg als het echt volslagen duister is. Inmiddels is de snelheid gestegen, de angst voor het donker lijkt toe te slaan en even ziet het eruit als de wilde tocht vorig jaar. Toen kwam de Voorzitter halverwege een lange tocht over de Holterberg er achter dat hij toch jarig was en er een terras vol bezoek zat te wachten. Wat volgde was een ware ploegentijdrit.
Na een heldhaftige vluchtpoging voor de politie (niet iedereen heeft licht) komen we samen in het Kluphuis. Echt heldhaftig was de vluchtpoging niet, de heren in het blauwwitte autootje hadden weinig belangstelling in vier wielrenners zonder fatsoenlijk licht.
Toch drinken we er maar eentje op. Het was een mooie tocht

2 september

Aan de vooravond van een nieuwe woensdagtocht een verslag van een vorige. Het mag, het kan. Vijf fietsers gingen de grens over, tegen de wind in, via een niet nader te herhalen route. Heel bijzonder. De verwarring over de route, door uw blogmaster gezaaid werd keer op keer opgelost door Henk Ta.. Deze pensionado, u ziet, deze klup maakt geen onderscheid, heeft werkelijk duizenden route's en paadjes in zijn hoofd zitten. We gaan hem nog een keer blinddoeken en dan kijken of hij ook thuis komt. Vermoedelijk wel.
Een rondje grensgebied. Plaatsjes als Graes, Ottenstein en meer passeren het blikveld. Dan wordt het duister en nemen we een spurt naar het Kluphuis. Voor een gezond sportdrankje en mooie verhalen.

oale hazen?

Na het scheuren van vorige week woensdag deze keer een rustigere tocht. Moet ook van tijd tot tijd. Een aantal fietsers doen zaterdag de Vuelta toerversie, anderen zaten de laatste tijd niet veel op de fiets, samen uit, samen thuis is het devies. Een mooi rondje onder leiding van routeman Henk Ta., via het bloemencorso van het mooie Rekken, de grens over en weer terug. Ondergaande zon, een mooie fietstemperatuur, een stukje red-light district en een nazit op het terras van het Kluphuis. Volgende week weer!

tijdrit

Ondanks het prachtige weer, komen er maar vijf fietsers opdagen in het Kluphuis. Te warm? Misschien wel, maar het houdt de vijf fietsers niet tegen. Met een noodgang vliegen ze door het Twentse landschap. Over de kasseien van Oele, het mooie Twickel alleen Azelo komen ze niet in. De afsluiting van de run-bike-run gaat wel omhoog, maar na vijf meter komt er een resoluut gebaar van de organisatie, omkeren!
De route gaat in de hoge hoed en een nieuwe wordt uitgezet. Bijna zestig kilometer staat er op de teller, met een mooi gemiddelde. Bij de nazit komt Wouter aanschuiven, hij heeft een eigen route gefietst.