over het erf

Het is een wilde rit door de grensstreek. De laatste woensdagavondtocht van dit seizoen voor fietsklup d'Oale Fietse. Nu de zon steeds vroeger van de hemel verdwijnt wordt het steeds lastiger om nog te fietsen in klupverband. Daarom een laatste tocht, een bijzondere. We rijden wel vaker over boerenerven aan de andere kant van de grens, maar deze tocht, met Wouter als routeman, passeerden we er wel heel veel. Tot grote verbazing van een van de boeren, die plots een viertal fietsers over zijn erf ziet rijden, hem vriendelijk groeten en uit het zicht verdwijnen.En niet voor de eerste keer. Ook de passage over de grens is een bijzondere, we nemen deze wel vaker en soms valt er iemand op de grens, echt waar, Dijs is een keer over de grens gestruikeld! Als je de film bekijkt snap je ook waarom.
Of het vanaf nu weer helemaal veilig is om op woensdag de weg op te gaan?

heroes

"We could be heroes, just for one day"

David Bowie zong het, vier diehards van d'OF deden het. Op een van de laatste avonden van ons seizoen er gewoon voor gaan. Ondanks de grijze luchten en de voorspellingen van de buienradar. "Tis niet droog maar het regent ook niet" aldus Henk Ta., routeman, pensionado, wijnbrouwer en mecanicien.
Dezelfde Henk heeft de afgelopen dagen flink zitten te broeden op een mooie route, met zo min mogelijk stoplichten de stad uit. Hij weet het complete bestuur (altijd het goede voorbeeld geven) te verrassen met een onverwachte route door de stad. Ondanks dat het eerst lijkt alsof we een criterium door de stad gaan rijden, schieten we plots door een tunnel en voordat we het weten zijn we buitenaf. Via ingenieuze weggetjes langs prachtige natuurgebieden als het Haaksbergerveen passeren we in Oldenkotte de grens.
De duisternis slaat eerder dan verwacht toe en de meegebrachte verlichting gaat aan. Voor zover dat mogelijk is, uw blogmaster merkt al snel dat het zinloos is om 15 jaar oude oplaadbare batterijen in zijn zoeklicht te stoppen. Die zijn leeg als het echt volslagen duister is. Inmiddels is de snelheid gestegen, de angst voor het donker lijkt toe te slaan en even ziet het eruit als de wilde tocht vorig jaar. Toen kwam de Voorzitter halverwege een lange tocht over de Holterberg er achter dat hij toch jarig was en er een terras vol bezoek zat te wachten. Wat volgde was een ware ploegentijdrit.
Na een heldhaftige vluchtpoging voor de politie (niet iedereen heeft licht) komen we samen in het Kluphuis. Echt heldhaftig was de vluchtpoging niet, de heren in het blauwwitte autootje hadden weinig belangstelling in vier wielrenners zonder fatsoenlijk licht.
Toch drinken we er maar eentje op. Het was een mooie tocht

2 september

Aan de vooravond van een nieuwe woensdagtocht een verslag van een vorige. Het mag, het kan. Vijf fietsers gingen de grens over, tegen de wind in, via een niet nader te herhalen route. Heel bijzonder. De verwarring over de route, door uw blogmaster gezaaid werd keer op keer opgelost door Henk Ta.. Deze pensionado, u ziet, deze klup maakt geen onderscheid, heeft werkelijk duizenden route's en paadjes in zijn hoofd zitten. We gaan hem nog een keer blinddoeken en dan kijken of hij ook thuis komt. Vermoedelijk wel.
Een rondje grensgebied. Plaatsjes als Graes, Ottenstein en meer passeren het blikveld. Dan wordt het duister en nemen we een spurt naar het Kluphuis. Voor een gezond sportdrankje en mooie verhalen.

oale hazen?

Na het scheuren van vorige week woensdag deze keer een rustigere tocht. Moet ook van tijd tot tijd. Een aantal fietsers doen zaterdag de Vuelta toerversie, anderen zaten de laatste tijd niet veel op de fiets, samen uit, samen thuis is het devies. Een mooi rondje onder leiding van routeman Henk Ta., via het bloemencorso van het mooie Rekken, de grens over en weer terug. Ondergaande zon, een mooie fietstemperatuur, een stukje red-light district en een nazit op het terras van het Kluphuis. Volgende week weer!

tijdrit

Ondanks het prachtige weer, komen er maar vijf fietsers opdagen in het Kluphuis. Te warm? Misschien wel, maar het houdt de vijf fietsers niet tegen. Met een noodgang vliegen ze door het Twentse landschap. Over de kasseien van Oele, het mooie Twickel alleen Azelo komen ze niet in. De afsluiting van de run-bike-run gaat wel omhoog, maar na vijf meter komt er een resoluut gebaar van de organisatie, omkeren!
De route gaat in de hoge hoed en een nieuwe wordt uitgezet. Bijna zestig kilometer staat er op de teller, met een mooi gemiddelde. Bij de nazit komt Wouter aanschuiven, hij heeft een eigen route gefietst.

de berg op

De laatste tocht voor de zomerstop. Een paar heren komen voor een mooie tocht, maar het Kluphuis is dicht. Bestuurslid Wouter vat de tocht in een sms als volgt samen:

"Wij needseberg was mooi ging hard en nazit perfect geregeld! 16 bier en zure ham! Voor zover het verslag. Tjow"

uit de oude doos

Het is 27 mei 2009, vier heren van d'Oale Fietse gaan op pad. Een zojuist teruggevonden videoclip van deze stoere kerels.

bergbeklimmen

De Needse berg. Dat wordt het doel van de drie d'OF leden die deze woensdag zijn komen opdagen. Lidian, Wouter en uitbater van het Kluphuis, Harm Job. Het wordt een woeste tocht, de snelheid ligt hoog, de temperatuur is net zo hoog en het is dorstig weer. Van achter klinkt het gevloek van Lidian, het gaat haar veel te snel. Ze kan het tempo probleemloos bijbenen, maar is het er niet mee eens.
Op de berg volgen wat sprints om de bolletjetrui en op de terugweg gaan we aan bij Flora. Dit voormalig Lid van Verdienste van de OSVVE, onze broeder- en zusterklup, viert haar verjaardag en we gaan even feliciteren. Flora wijst de fietsers waar het bier te vinden is en geeft aan dat we altijd een pilsje mogen pakken. Wat een hartelijk aanbod!

wind

Het waait. Hard. Heel hard. Overal in Nederland vliegen de pannen van het dak maar dat deert de vier diehards van D’OF niet. Na twee bakken sterke koffie banen ze zich een weg tegen de wind in. Hoe hard het ook waait, deze stoere heren laten zich niet kisten. Om en om stoempen ze aan kop. Van tijd tot tijd klinkt er uit het pelotonnetje een verwensing, maar het geeft alleen maar een extra stoot energie.
Het wordt een wapperroute, via een bochtig plattelandsparcours volgen we de wind. Het liefst recht van voren, geen gezeik. Ruggen krommen zich, handen glijden dieper in de beugel, spieren branden en met een grimmige grijns gaat het verder. Ik Haaksbergen neemt Wouter de route over en beloofd een blik op de nieuwe waterzuivering. Het tempo, met de wind in de rug of opzij, gaat omhoog, de versnellingen ratelen naar een zwaarder verzet. Harder en harder, sneller en sneller gaat het. Rammelende kasseienweggetjes worden genomen als een vers geteerd stuk asfalt. De waterzuivering komt niet in beeld. Wel ons Kluphuis. Dan pas dringt door wat de waterzuivering moet inhouden. Het ligt koel in het Kluphuis. Om de hongerige magen te vullen zijn er vanavond Frische Brötchen mit hamburger voor de fietsers.
Ouderwetse gezelligheid in het Kluphuis. Zeker als erelid Sjouk nog even aanschuift om de dag door te nemen. Mooi.

ploegentijdrit

De woensdagavondrit van d'OF is een memorabele. Met z'n vieren fietsen we het asfalt aan flarden in een ploegentijdrit, zo hard gaat het. We zijn aan elkaar gewaagd en willen geen minuut onder doen voor de ander. Het gevolg, een explosieve rit, met rondvliegende zweetdruppels, en een tempo tussen de 37 en 42. Op wat binnendoorweggetjes, graffel, kasseien, zand en versleten wegdek, gaat het minder hard, maar niet langzaam. Viaducten, mooie lange en steile aan de andere kant van de grens, worden genomen met een tellerstand tegen de 50 aan. In Nienborg fietsen we langs de kerk en leggen zelfs niet aan bij het vriendelijke terras.
Het begint zowaar een beetje op wielrennen te lijken.